Çocukken gezdiğimiz bağlarda, bahçelerde; dalından kopardığımız meyvelerin, sebzelerin tadı hala damağımızda, komşu teyzelerimizin bizler için yaptığı pişiler, tarhanalar, haşhaşlı bulgurlar, çaydan tuttuğumuz balığın tadı…
Bizler bir spor kursuna gitmedik ama dağda bayırda koşmayı, çayda yüzmeyi hatta kışın buz tutan göletlerde kaymayı hiç kaçırmadık.
Dedelerimizin nenelerimizin çocukken yaşadıkları ata binme yarışını, bizler traktör sürebilme hayalleri ile geçtik.
Ama hep özgürdük, bize teslim edilen koyunları, kuzuları istediğimiz yerde güttük.
Canımız istediğinde marketten çikolata alamadık ama kümesten aldığımız yumurtaları kendimiz pişirdik. Bakraçtaki yoğurttan istediğimiz kadar alıp üzerine şeker ya da pekmez döküp kendi damak tadımızda bir şeyler hazırlayabildik. Keyfimiz şimdiki mızmızlıkların ötesinde belki bir büyük insan edasındaydı.
Annemiz bizler için aş yaptı tabi ki, ancak bahçemizdeki patates, patlıcan, biber, mısır közlenmek için hep bizi bekledi.
Küçüktük, küçük olsak ta, evimizin bir sorumluluğu da bizdeydi. Sorumluluklarımızı yerine getirirken hayatı, doğayı galiba fiziği öğrendik. Gece zifiri karanlıkta elimizi gökyüzüne uzattığımızda yıldızlara değebilecek kadar yaklaşırdı parmaklarımız.
Tarlada çalışan büyüklerimize aş götürürken oynaya zıplaya dere tepe aşarak geçtiğimiz azık yolu, aslında bizim özgürlüğümüzdü.
Köpeğimiz bizi takip etti hep, ekmeğimizden yedi. Hayvan dostu, diye bir kavram ya da kişiler yoktu. Hayvanlarımız zaten bizim dostumuzdu; biz onlarla paylaştık onlar bizlerle, hem ekmeğimizi hem aşımızı hem de sevgimizi, evimiz onların da eviydi. Biz onları koruduk, onlar bizi.
Aile bağlarımız kuvvetliydi. Toprağa bağlılığımız da. Bize ekmek verenle de, paylaştığımızla da, bağımız kuvvetliydi. Birdik, güçlüydük, özgürdük.
Atalarımızın yurt edindiği Çukurağıl, bağlarımız güçlü oldukça bize de yurt oldu. Bağlarınız güçlü oldukça size de yurt olacaktır.
Şehirleşmenin ve teknolojik gelişmelerin olumsuz etkilerinin, insanları yalnızlaştırdığı hatta köleleştirdiği zamanımızda çocuklarımıza ithafen derlediğimiz bu kitap, aslında mutluluğu çok uzaklarda aramamaları gerektiğini öğütlüyor. Hatta son yıllarda yaşanan salgın hastalık ve deprem felaketleri sebebiyle şehirden köye dönüşlerin arttığı zamanımızda belki de elimizdekinin değerini bilmemizi ya da gurbet ellerde bağlarımızı zayıflattığımız memleketimiz ile yeniden bağlar kurmamızı amaçlıyor.
