Zamanın Behrinde Araplar Mahallesi

70’li 80’li yıllar. Çocukluğum, gençliğim ve Araplar. Bambaşka bir dünya, anlatılmamış bir masal. Yamalı asfaltıyla Büyük Sinan Caddesi ve çıkmaz sokaklar. Kapı önü süpüren kadınlar, kendi uydurdukları oyuncaklarla oyun oynayan çocuklar. Köşe taşlarında oturan yaşlı adamlar, kadınlar ve bugün tarifi imkânsız olan bir tevekkülle gülen yüzler, etrafa yayılan huzur. Yokluklar, yoksulluklar, ayran aşıyla geçiştirilen öğünler, yamalı pantolonlar, rengi solmuş hırkalar, kazaklar… Ve yine de birbirine sırt veren evleri gibi sırt sırta komşuluklar, dostluklar… Akraba gibi komşular, aile gibi akrabalar ve içinde ninesi, dedesi olan, amcası, halası, dayısı, teyzesi hatta eniştesi, yengesi bulunan evler. Ah o evler, o evler… Avlusunda çiçeği, kümesi, kuşu, tavuğu, horozu olan evler. Ağaçları avlu duvarından sarkan, kayısılar, erikler, armutlar, iğdeler, dutlar… Dedesinin yaptığı evde, babasıyla yaşayan ve evladiyelik eşyalarıyla, torunlarına miras bırakılan o muhteşem sade hayatlar…